ما اَلّم ءَ شادهانی منزل ءَ سربہ اِیں+دپگال

اِے وهدی اگاں مئے وس په وتی واهشتاں مه رس اِیت بلے روچ که وهدے کٹ اِیت اِے چیز ءَ بزان که الم ءَ یک وهدے شپ هوں وتی سیاهی ءِ چادر ءَ پیچ اِیت ءُ یک دگه بانداتے بندات بیت چیزے یا کارے که تو گند ئے هستیں جاورانی ته ءَچه تئی هدّ ءُ وس ءَ چه ڈنّ اِنت گڑا په ترا مستریں سلاه اوپار اِنت سبر ءُ اوپار کنگ هرکسی کار نه اِنت کسے که اوپار به کنت ءُ دیر به چار اِیت زندگی ءِ ته ءَ الم ءَوتی لوٹ ءُ واهشتاں رس اِیت بے وسیں انسان مدام چه وهم ءُ هیالاں نه گش اِیت اگاں مردمانی هبراں وتی کشک ءِ کنٹگ جوڑ به کن ئے چه وتی مکسد ءِ رسگ ءَ په وت دیر کن ئے ۔ ماهو بلوچ