میارجل ءِ شھرنند ءِ روایت چہ سَیل ءُ سواد جاھیں دمگے ءَ ماں دشتیاری ءَ / سیل کنوک پہ ساپ ءُ پلگاری ءَ
میارجل ءِ "شھرنندیں ھالکار" ماں وتی ھال ءَ درائینگ اِنت; گِیتیگ ءِ دمگ ھرچنت پہ سیل ءُ سواد ءَ پہ گَردوکاں یک زبردستیں جاگھے بلے چَہ یک نیمگے اُگدہ دار پہ بُن ساچ ءُ اَوزاراں بستار ءُ دلگوش نہ دیگ اَنت ءُ دگہ نیمگے گردوگ پہ میتگ ءِ ساپ ءُ پلگارگ ءَ ھم نادلگوش ءُ بِے کِمار اَنت ۔
چہ میارجل ءِ ھالرسانی بنجاہ ءِ ھالانی رِد ءَ : گیتیگ ءِ دمگ ماں دشتیاری ءَ یکے چہ سیل ءُ سواد جاھانے کہ ھر روچ چندے نپر اود ءَ پہ ترّ ءُ گرد ءَ روگ انت ءُ بلکیں گیتیگ ءِ مردم چھبار ءُ دشتیاری ءِ گَردوکانی گْواہ اَنت کہ لوگمان ءُ کھول ءِ مردماں گوں وت کارگ اَنت بلے بژنی گپ اِیش اِنت کہ ناں گردوک پہ پاکی ءُ ساپی ءَ ءُ نَے کہ اُگدہ دار پہ زِید ءِ اگدہ ءَ دلگوش دیگ اَنت ۔
گیتیگ ءَ کم تریں اَوزار ءُ آسراتی ھم نیست کہ چشیں جاگھے ءَ باید کم چہ کم پسیل ءُ دیم شودے بہ بیت یا یا دو سے لِڈّ دان (کِچرا دان) ئِے ھم بہ بیت بلے بژن کہ چہ ھر دوئیناں زِبھر اِنت۔
کارمرز کنوکانی هیال