بیمّ ءُ ترس ءِ پاتِرَّپ ، جنگاروک کَلَّگ ءِ بُنگُوش ءَ ، ( اے ) کَلَّگ ءِ مردم ءُ مَھلوک ، ھَمے زوت اں

میارجل رسانکدَر ءِ ھالرَسانی ءِ سَر ءَ ; اے دَمَگ ءِ ھاک چہ گرگروک ءُ گالی ، یاں پہ دگہ گَپّے ءَ ، ھاک ءِ ایر رِچَگ ءُ لُڑگ ۔ انچوش کہ شومک ءِ ریشے ، گیش بَیان اِنت ءُ بلوچستان ءِ لھتے چہ کَلَّگ ءُ مُلک ان ءِ ھاک ءِ بُنَکّی نِزوری اں ، اے سَر ڈگار ءِ سَر ءَ ایرجیگ انت ۔ اَسلی گپّ اِش اِنت کہ اے گرگروکاں ھر بَر ءَ گوں یک آمالی اپے ءِ سَر گِرَگ ءُ روان بَیگ ءَ چہ ھرچ ھور ءُ گوارگے ءَ پَد ، پہ ارزانی گیش تِر بیت ۔
اَنّی ءَ جنگاروکان ءِ کَلَّگ اں ، چَہ چار ایں نیمگاں ھمے گرگروکانی شَمَگ ءَ گیر اِنت ءُ چَہ اے کَلَّگ انی پیسر ءَ ، لَھتے دگہ کَلَّگ اے ھَند ءُ دَمَگ ءِ تہ ءَ بوتگ اَنت کہ زانگ نہ بیت آھانی مردم ءُ مَھلوک ، دیم پہ کجام سرڈگار ءَ شُتگ ءُ ھِنکین بوتگ اَنت ۔ اَلبت گوں اے بازیں نوک جَھمنندی اں ماں چھبار شھر ءِ کَش ءُ کِرّ اں کہ گِندَگ ءَ ایں ، بوت کنت کہ بہ گُوَش ایں اے مردماں اون ، شھرانی کَش ءُ کِرّ ءِ روگ ءُ نندگ ءَ پَہ وتی زندمان ءَ گِچین کُرتَگ داں کہ  وت ءَ پہ زند ءِ شَرّ ترین آسراتے ءَ سَر بہ کن انت ءُ وت ءَ چہ چوشیں کَلَّگ ان ءِ تہ ءِ زندمانی ءَ بہ رَکّین انت ، چہ ھمے ھاتر انت کہ اے مُلکاں ، چہ گرگروکانی ھاک ءِ لُڑگ ءُ ایر رچگ ءَ بابت ءَ ، چہ نندوک ایں مردماں ھالیگ بوتگ اَنت ۔
اے ھالرسانی ءِ تہ ءَ گوں ما ھور ءُ ھمراہ بِ بَہ اِت داں بہ گِند ات کہ مُلک ءِ زمَّہ وارانی بے زِمَّہ ای ءِ ھاتر ءَ چہ ، گرگروکاں داں ، داں جنگاروک ءِ کَلَّگ ءِ گوش ءِ بُن ءَ بِہ رس ایت ۔ دیمی وَھد اں باریں ما پہ شھرانی کَش ءُ کِرّ ءِ گیش تریں مردمانی نندگ ءُ ھنکین ءِ رھچار بِہ بَہ ایں کہ چہ ھمے گرگروکانی سَوب ءَ ، مھلوک لاچار ، چہ وتی ملکاں ، دیم پہ شھرانی کَش ءُ کِرّ ان ءِ نندگ ءَ لڈّ ءُ بوج بہ کن انت ؟