دو سنگت ءُ مَمّ +رجانک

چہ میارجل ءِ ھالرسانی بنجاہ ءِ ھالانی رِد ءَ : بالؔاچ ءُ بوھیؔر دو سنگت اَت اَنت چُٹّی ءُ موکلانی وھد ءَ کوہ ءُ کوچّگانی ندارگاں سیل کنان ءَ داں جنگلے ءَ سر بوت اَنت ، اچانگ ءَ دیت اِش کہ مَمّے آیانی نیمگ ءَ پیداک اِنت ، آیاں تُرس اِت۔
بوھؔیر کہ درچکانی لِکّ کپگ ءِ سرجمیں راہ ءُ رِپکاں سوھو اَت دیم پہ درچکے ءَ تتک ءُ درچک ءِ سر ءَ لِکّ کپت ءُ چہ بالؔاچ ءَ پَھک شمشکار بوت۔
بالؔاچ ءَ پہ درچکانی سَر کپگ ءَ ھچ وڑیں توجیلے نیست اَت ، دمانے جیڑ اِت ئِے۔!
آئی ءَ اشکُتگ اَت کہ جانوراں مُردگیں جون ءُ جَسَد دوست نہ بیت ، گڑا وت ءَرا زمین ءِ سر ءَ دور ئِے دات ءُ وتی دَم ئِے داشت ، مَمّ اتک ءُ بو ئِے کَشّ اِت ءُ ھنچو مار اِت ئِے کہ اے مُردگے ، گڑا وتی راہ ئِے گِپت ءُ رھادگ بوت۔
بوھؔیر جُست کُرت : مَمّ ءَ تئی گوش ءَ چے گُشت؟
باؔلاچ پّسو دات : چہ من لوٹ اِت ئِے کہ تئی وڑیں سنگتاں چہ دور بہ باں ۔۔۔۔ ءُ وتی راہ ءَ روان بوت.

رجانک : آبد رھؔشون