مریم بھار : دودمان پہ بلوچ ءَ اَلّمی اِنت / رئیسی ءِ سرکار بلوچستان ءِ دودمان ءَ دلگوش بدنت
مریم بھار ءَ ماں جُستے ءِ پسّو ءَ روھانی ءِ ریاست جمھوری ءُ آئی ءِ کارکرد ءِ پَرّیس ءَ، بلوچستان ءِ بارہ ءَ ماں گْوستگیں ھشتیں سالانی تہ ءَ، گوں میارجل ھالرسانی بُنجاہ ءَ گُشت : منی ھیال ءَ گھتر اِنت کہ روھانی سرکار ءِ بابت ءَ ھچّ گپ مہ جنیں بلے گوں اے گپ ءِ دلگوشداری ءَ کہ نوکیں سرکار بزاں واجہ رئیسی ءِ سرکار یک مردمی سرکارے اُمیت واراِیں کہ وتی کَول ءُ کراراں بہ سبزین اِیت پہ درور وانگجاھانی بابت ءَ زمین ءَ منتگین ءُ اِیریں کاراں بکن اَنت، پہ شھر ءِ آتْراپاں بہ رس اَنت ءُ مَیل اَنت کہ مردمانی لوگ پْروشگ بہ بنت.
آ کہ ساھدارانی ھکّ ءُ اُگبالانی پُشتیبانی ءِ پِڑ ءَ ھم جھد ءَ اِنت، پرے گپ ءَ اشارگ کُرت ئِے دانکہ مردم ساھدارانی ھکّ ءُ اُگبالاں دلگوش نہ دینت مردمانی ھکّاں ھم اَھمیت نہ دینت ءُ اَدا نکن اَنت، دیمتر ءَ دَرّائینت ئِے : پہ ساھدارانی پُشت ءُ پارتی ءَ باید مُھریں کانودے ایر کنگ بہ بیت، اِے سرجمیں زیستی چاگرد ءِ جھدکار کار ءَ اَنت گُڑا باید کانودے ایر کنگ بہ بیت کہ شھرداری اِینچو بے زبانیں ساھدار مہ کُش اِیت وھدے کہ ما گندگ ءَ اِیں چینچو ساھدار ءُ ھیواناں گوں تیزاپ ءُ وڑوڑیں داب ءَ لَس کوش کنگ ءَ اَنت.
اِے مدنی ءُ دودمانی جھدکار ءَ گیش کُت : وانگجاھانے کہ ماں کوچگ ءُ میتگاں ھست اَنت تُرسناک اَنت ءُ گوں اِے کرونائی جاور ءَ کہ گیشتر زھگاں گوشی گون نیست ءُ چُکّ ناچار اَنت کہ ماں دگہ میتگاں دَرس بْوان اَنت ءُ بازینے پہ درور سَے سال ءِ نودربر ماں یک کلاسے ءَ اَنت، باید اِنت اے جاورانی رسیدگی بہ بیت، شمارا باور نہ بیت لھتے کلاساں گوں سَے پایہ ءَ، زھگ یک سربازیں وانینوکے ءِ دست ءَ وانینگ بنت ءُ آ وانینوک کہ درس بہ دَنت اَلّم دم بارت، آسر گوں چوشیں جاورے ءَ باید دیمروی ءِ اُمیت ءَ ھم بہ داریں ۔
بھار ءَ دیمتر ءَ دَرّائینت : ارشاد ءُ کتابجاھانی بابت ءَ ھم باید بُگُشاں کہ مارا ماں کوچگ ءُ میتگاں کتابجاہ نیست، مئے گیشتریں زھگاں ھب ءُ واھگ ھست کہ گوں کتاباں بہ سِیل اَنت ءُ اَنّوں ھم نگْور ءُ کنارک ءِ دمگ ءِ بازیں جنکے پجّاہ کاراں کہ چہ اود ءَ ماں شھر ءَ پرے ھاتر ءَ کاینت کہ یک لچّھے بْوان اَنت بلے آ بستار آیاں دیگ نہ بیت کہ اِے چُک کم چہ کم یک رندے تلّو ءِ سر ءَ بیا اَنت ءُ یک لچّھے بْوان اَنت ءُ گوں اَدب ءِ واھُند ءُ ندکاراں نِند ءُ پادا بکن اَنت.
آئی ءَ گِشوار دات : بلوچ جنک کہ بازیں نگیگے یے داراِیت ماں میتگاں گِندیں کہ ھچ آسراتی اوداں گْواہ نہ کنت ءُ من ءَ اَنّوں ھمے اوست ھست اِنت کہ واجہ رئیسی کم چہ کم مئے پرھنگ ارشاد ءَ یک بُنی بدلی یے بْیار اِیت، مارا یادگارزادہ ءِ پیمیں بازیں اِزمکارے ھست کہ پہ دل توان اَنت دگہ ایرانی اِزمکارانی ھم برابری ءَ ءُ دانکہ بُستر کار بہ کن اَنت ءُ پہ شھر ءَ زیبائیں کار بہ کن اَنت ءُ دلگوش ءَ بہ داراِت کہ پہ بلوچ جنکے ءَ نَد ءِ واھُند ءِ بستار ءَ ھچ رنگیں کلاسے پرائی ءَ برجم دارگ نہ بیت ءُ مارا ماں وتی دمگاں پہ بِھ بازیگری کلاس نیست.
اِے بلوچ جھدکار ءَ گیش کُت : ما ودار بندیں ھما کلاسے کہ کرار اِنت پہ درور ماں تھران ءَ پہ زھگاں ایر کنگ بیت، پہ اِے دمگ ءِ زبھریں چُکّاں ھم گرگ بہ بیت.
آئی ءَ اے گپ ءِ نیمگ ءَ اشارہ کُت کہ بلوچ راج ءَ ھمینچو سکّی سگّ اِتگ کہ اَنّوں اِے وت ءَ را گوں یک روت ءُ ماھیگی سرگے ءَ سیر کن اَنت، گِشوارئِے کُرت : ما ماں اے دمگ ءَ ساچکارانی پھریزگ ءِ جھد ءَ گلائیشیں در ھالیکہ مئے کودک پہ یک مداد ءُ نَدے ءِ ھاتر ءَ چہ وانگ ءَ دَزکَشّ بنت ءُ پُشت ءَ پَشت کپ اَنت، ھمے کوچّگی ھم ودار نہ بند اَنت کہ بہ رواَنت درس بْوان اَنت ءُ کتابجاھے ءِ واھُند بہ بنت، چہ زبھریں میتگانی بازیں شورا ءُ دھیارے منی سر گْوانکو کن اَنت کہ بْیا اِت پہ مئے میتگ ءَ کتابجاھے بنا بکن اِت بلّے مئے چُکّاں ھم کتابجاہ بیت بلے زاناں گوں بے سرکار ءِ ھمکاری ءُ مدتّ ءَ بوت کنت.
بھار ءَ گوں اِے گپ ءِ اِشارہ ءَ کہ دودمان پہ بلوچ ءَ چہ شپ ءِ شام ءَ ھم ھژدری تر اِنت، گیش ئِے کُت : بازیں جنکے ھست کہ لوٹ اَنت پہ وانگ ءَ دگہ مُلک ءُ میتگاں بہ رو اَنت بلے زاناں نباید آ میتگ ءَ کم چہ کم یک وابجاھے پہ جنکاں بہ بیت، وانگجاہ ءِ کارمستر گُش اِیت ماسی بھار مارا اولاک نیست کہ نودربراں چہ دگہ میتگے ءَ بْیار اِیت ءُ آ باید گُد دوچی ءُ دگہ کار بہ کن اَنت دانکہ وتی روگ ءُ آیگ ءَ ھَرچ ءَ بہ کَشّ اَنت ءُ بہ توان اَنت ھمے پیم ءَ ماں ھمساھگیں میتگ ءَ بہ رو اَنت ءُ
درس بْوان اَنت، گْواچنی آیا نباید سرکار پَرے زِبھریں زھگاں وانگجاہ ءِ اولاک بہ دنت دانکہ درس ونت بہ کن اَنت ءُ ماں باندات ءَ پہ وت ءَ کَسے بہ بنت۔
رجانک : جُنید بلوچ
کارمرز کنوکانی هیال