دو لوگمان ءِ مردمانی پور مہ سری ءُ بے بُندری، چھبار ءِ ھزمت گاریں زمہ وارانی چمانی دیم ءَ

ھند ءُ دمگ ءِ روائی رسانک درانی تہ ءَ مونجائیں تامرے چہ چھبار ءِ یک ملکی جھمنند ءِ ئے ءِ نیمگ ءَ شنگ ءُ تالان بوتگ کہ ھرچ ایمان دارے ءَ دلاپ کنت . اے تامر ءِ رد ءَ دو لوگمان ءِ مردمانی بزّگیں ھال ءُ روچ چہ اے ھاتر ءَ پدّر انت کہ دو ھپتگ بیت آھاں دگ ءُ کوچگانی رھسر ءَ وانڈو انت ، اے مردماں ھرچ کس ءِ نیمگ ءَ شتگ انت اشانی توار ءَ کس نہ اشکنت ءُ جُستانی پسوئے نہ دنت . ملک ءِ تہ ءَ باریں ڈاہ ءُ ھوژاریں مردمے ھست یا کہ بے انساپی ءِ واب درستانی سر ءَ کپتگ .