روایتی خواندنی از همت یک دختر کم نظیر بلوچ/ از تحصیل فیزیک در شیراز تا هنرمندی در بلوچستان/ فاطمه سا

پایگاه اطلاع رسانی میارجل در ادامه سلسله گفتگوهای  خود برای معرفی افراد شاخص ، فعالان سیاسی ، فرهنگی ، اجتماعی ، ورزشکاران و فضای مجازی بلوچستان گفت و گویی با فاطمه ساعدی بانوی معلول موفق ، هنرمند و طراح سراوانی انجام داده است.

خودتان را کامل معرفی کنید و از افتخارات خودتان برای ما بگویید.

فاطمه ساعدی متولد ۱۳۶۶ از روستای کهنوک محمدی سراوان کارشناس ارشد حقوق هستم .

از دانشجویان المپیادی دانشگاه در مقطع کارشناسی حقوق ، از دانشجویان برتر در مقطع کارشناسی ارشد ، از دانش آموزان برتر و المپیادی در دوران مدرسه در رشته های ریاضی فیزیک و شیمی ، حضور در نمایشگاه خانه وارطان تهران در سال ۹۸ ، از برگزیدگان جشنواره ملی همام در رشته سوزن دوزی در سال ۹۸ ، حضور در مسابقات پارالمپیک ۲۰۲۰ ژاپن با پیام صلح در رشته سوزن دوزی و گلدوزی گوشه ای از رزومه بنده است.

کمی در مورد فعالیت های خودتان برای مخاطبان ما توضیح دهید.

بنده چند سالی است در زمینه های طراحی نقوش ، اجرای سوزن دوزی بلوچ و گلدوزی بر روی پوشاک و زیورآلات فعالیت دارم؛ البته مدتی است زمینه ی فعالیتم را تغییر داده ام که امیدوارم در آینده شرایطی جهت برپایی نمایشگاه  و معرفی کارهای جدید فراهم گردد ، در این مسیر بُعد تجاری برایم مطرح نبوده است و بیشتر تمرکزم روی ابعاد هنری ، فرهنگی و تاریخی بلوچستان است.

طرح و نقشه های زیبایی که روی آثار دستی ارزشمندتان نقش می بندد ایده خودتان است؟

ابتدای کار از نقوش آماده (تپه، مهر) استفاده می کردم و این در نمونه کارهای اولیه ی من مشهود است اما دو سالی است سبک کاری بنده به لحاظ نقوش هندسی پرکار و طراحی های پلیوار و باقی دوخت ها حالت اختصاصی تری گرفته و ایده، طراحی و اجرای تمام کارها با خودم است.

آیا وقوع حادثه ای باعث معلولیت جسمی شما شده است؟

ده ماهگی به علت تب بالا دچار فلج اطفال شدم که با تلاش خانواده و کادر پزشکی درصدی از توان دست هام و پای چپم برگشت ولی پای راستم برای همیشه توان خودش را از دست داد.

چگونه می توانید با وجود معلولیت جسمی بازهم رغبت کافی برای ادامه این مسیر داشته باشید؟

سال اول مادرم اجازه حضور در مدرسه رو به من نداد اما سال بعد با اصرار پزشک پام و مشاهده ی علاقه یادگیری (باتوجه به سابقه یادگیری علوم قرآنی و سوزن دوزی) به مدرسه رفتم، معلم که تکلیفی می‌داد من چند برابر درخواست معلم تکلیف انجام می‌دادم شب تا دیر وقت بیدار می می ماندم یک شب مرحوم پدرم با صدای آهسته به مادرم گفت : فکر کنم فاطمه شاگرد ضعیفی است احتمالا معلم جریمه اش می‌کند.
چند هفته نگذشته بود پدر را مدرسه خواستند و به عنوان شاگرد برتر از من تقدیر شد ، این عطش یادگیری در ذات من نهفته بود بچه بودم می پرسیدند چکاره میخوای شوی : می گفتم متخصص قلب .
بعد که وارد فضای دبیرستان شدم همیشه به خودم می‌گفتم من نمیخوام کاره ای بشم فقط دلم می‌خواهد تا زنده هستم شرایطم فراهم باشد بتوانم بخوانم و این خواندن تنها چیزی بود که به من آرامش می‌داد و اصلا معلولیتم را مابین هندسه ، انتگرال ، دیفرانسیل ، مکانیک و الکتریسته به یاد نمی آوردم.

رفتارها و بازخوردهایی هم بوده که در طول دوره معلولیت جسمی باعث رنج شما شود؟

تا دلتان بخواهد نگاه ترحم آمیز ، تمسخر ، ضعیف گرفته شدن و این موارد برای هر معلولی در مسیر زندگی پیش آمده و خواهد آمد.
مسلماً توجه نکردن به انرژی های منفی باعث می شود راحت تر با موضوعی کنار آمد.
از اتفاقات عجیبی که در دوران دانشجویی ( کارشناسی رشته حقوق) مواجه شدم؛ دو بار در برابر جمعیت مردانه زمین خوردم ، اینکه کسی نیامد کمک به دلیل ممانعت های شرعی مثلا ، موضوعی بود که هیچ وقت وجدانم نتوانست با آن کنار بیاید، حتی یک نفر هم نیامد عصای من را از روی زمین بردارد تا خانم ها رسیدند.
کاری به مسائل شرعی ندارم ولی وقتی جنسیت مخالفی در همچنین شرایطی قرار می‌گیرد انسانیت و اخلاق حکم میکند کمک بکنیم.
من دانشگاهم رو در رشته فیزیک از شیراز شروع کردم شیراز واقعا مردمانی فهیم دارد و فارغ از بحث جنسیت انسانانه کمک می کردند و این باعث می‌شد هیچوقت در آن شهر احساس غربت نداشته باشم همه در کنار هم دوست بودیم خانواده بودیم.

در این مسیر حمایت اعضای خانواده به چه صورت بوده است؟

پدرم بزرگترین حامی و مشوق من بودند تا جایی که بعد از فوتشان دیگر توان ادامه تحصیل را نداشتم ، علاوه بر حمایت های مادی که چیزی برای بنده کم نگذاشتند بزرگترین حامی معنوی من در تمام مسیرهای پر فراز و نشیب زندگی بودند، بهترین دوستی که از نگاهم به غصه های درونیم پی می برد و با صحبت های دلنشینش انرژی بخش من جهت ادامه ی مسیر  بود ، امروز من هر چه دارم بخصوص صبر و تلاش از او دارم پدر و مادر من سواد نداشتند اما سطح فکری پدرم متفاوت از خیلی ها بود که حتی اجازه ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر رو به دختر نمی دادند اما وقتی قرار بود به عنوان دختری هجده ساله تنها با وضعیت جسمی خاص راهی شیراز شوم پدرم یک مثل کوه جلوی تمام حرف و حدیث ها ایستاد و گفت من به توانایی های دخترم ایمان دارم ، مادرم با دعای خیر و صبر فوق العادهشان همیشه تلاش می‌کردند محیطی آرام را برای بنده فراهم کنند، برادری دارم که در دوران راهنمایی و دبیرستان خیلی برایم خودگذشتگی کردند و زحمت کشیدند، خواهری دارم دوست و همراه من در تمامی مقاطع دانشگاهی بودند.

از خواسته ها و انتظارات خود از مسیولین و مردم برای ما بگویید؟

من سال ها جهت گرفتن حمایت ها تلاش کردم ولی فایده ای نداشت ، امیدوارم نگاه ها نسبت به معلولین تغییر کند و در کشور ما شرایطی ایجاد شود که به افراد توانیاب به عنوان شهروند درجه چندم نگریسته نشود و آیین نامه ها  و قانون حمایت از حقوق معلولین هم ضمانت اجرای محکمی و هم پشتوانه فرهنگی قوی از جانب مردم عادی داشته باشند.

پند یا نصیحتی به افراد هم قشر خود به ویژه جوانانی که در ابتدای این مسیر سخت ولی درخشان هستند، دارید؟

کمتر از آنم که بتوانم نصیحتی کنم ولی نکاتی را دوستانه می گویم با اینکه در مسیر تحصیلاتم فعالیتی ندارم و شاید از نظر خیلی ها موفقیت فقط داشتن مشاغل مدیریتی و دولتی باشد، دوستان تا جایی که توان دارند بیاموزند و مطالعه کنند و به اطرافیانشان دانسته هاشون رو منتقل کنند.
نبود فرصت های مناسب شغلی، وجود تبعیض ها و بی عدالتی ها در استان و همچنین هجمه ها و بی مهری های بیرون نسبت به بلوچستان باعث نشود جوان ما دلسرد از آموختن شود همچنین سپاس و صبر از رموز موفقیت هستند هیچ وقت از این دو غافل نباشیم.

چنانچه در پایان حرف و یا نکته خاصی دارید بفرمایید.

از شما بسیار سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار بنده قرار دادید برای کره ی زمین، سرزمینم ایران و منطقه ام بلوچستان روزهای بهتری را آرزومندم.

* گفت و گو از کاظم درازهی