گفت‌وگوی میار جل با بانوی فرهنگی بلوچ/ شهلا ریگی از عشق خود برای تدریس به دانش آموزان بلوچ می‌گوید+

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی میارجل؛ حالا شهلا ریگی جا پای خواهر خود گذاشته است تا برای بار دیگر خانواده اش را سرافراز کند، البته تم کارهای او با حمیرا ریگی تفاوت زیادی دارد اگرچه مانند خواهرش دوست دارد در بطن اجتماع حضور فعالی داشته باشد و وقت و انرژی خود را برای ارتقای سطح سلامت شهرش بگذارد.
این بار تیم خبری بانوان میارجل  با شهلا ریگی که این به شدت درگیر با کارهای خیری و مدرسه سازی بود به گفتگو نشسته است که در ادامه از نظرتان  می گذرد.
کمی از خودتان و فعالیت های تان بگویید؟
من از سال ۹۶ در منطقه دشتیاری روستای پیرسهراب برای تدریس درس عشق (ادبیات فارسی) آمدم و بعد از مدتی خودم عاشق فضا و هوای روستا و بچه‌ها شدم. سال اول به کمک همکارم روستا به روستا، خانه به خانه رفتیم و برای دبیرستان دخترانه پیرسهراب یک حوض انبار و یک نماز خانه با کمک مردم درست کردیم و الان هم در روستای بنو اسحاق بازار مشغول به فعالیت های اجتماعی و فرهنگی هستم. در اسفند ۹۹ کتابخانه یاد یار، در روستای بنو با کمک و همیاری انجمن حامی افتتاح کردیم که با استقبال بی نظیر بچه ها روبرو شدیم و همچنان هستیم. همچنین برای ساخت و ساز با یک گروه نیک اندیش از بچه‌های اهل دل کوهنوردی بابل مشغول همکاری هستم، فعلا شش واحد مسکونی برای خانواده های نیاز مند در منطقه دشتیاری که سه واحد آن نیز ساخته شده است.
مسئولیت دبیرستان دخترانه الیکا بنو را هم دارم که مشغول برگزاری کلاس های آنلاین برای دخترانم با دبیران تیزهوشان و فرزانگان تهران هستم و کلا در منطقه یک فرهنگی عاشق در خدمت فرزندان مشتاقم هستم.

چه شد که به سمت این فعالیت ها کشیده شدید؟
به خاطر همان عشقی که در من شکل گرفته بود و ذوق یادگیری بچه ها و قدرشناسی آنها و سادگی که بی آلایشی آنها بیشتر در حوزه تدریس و بحث کتابخانه و آموزش رفتم و همچنین همراهی و حمایت یکسری خیرین از نقاط دیگر کشور تهران بیشتر موجب تشویق من شد و الان هم با عشق به تدریس و آموزش و مردمان این روستاها در اینجا ماندم و هستم که یک حس مفید بودن به من می دهد .

تا چه حد حضور زنان در بطن جامعه را لازم می دانید؟

نقش آفرینی در جامعه به جنسیت بستگی ندارد و همانطور که خداوند اشاره داشته که تمایز بین انسان ها فقط تقوا است و بس و کسی بر دیگری برتری ندارد مگر به خاطر تقوی و هم اسلام حضور زنان را تاکید کرده و مانعی برای حضورشان ندیده و هم بنیان گذار ج.ا.ایران حضرت امام خمینی ره فرمودند که زنان نه تنها در امورات مملکتی مشارکت کنند بلکه باید مداخله کنند و از طرفی تاریخ ملت ایران خود گواه بر قابلیت و توانمندی ایرانی ها دارد .

برای حضور در جامعه جسارت را لازمه کار زنان می دانید؟

جسارت در واقع همان اعتماد به نفس و قدرت ریسک پذیری است که لازمه موفقیت هر فرد است و زنان بیشتر از مردان به خاطر اینکه مردان در طول قرن ها میدان دار بودند و یاد گرفتند و زنان برای اینکه جبران گذشته های تاریخی خود را بکنند؛ خب مطمئنا برای موفقیت و نقش آفرینی باید جسارت بیشتری نیز به خرج بدهند.

برای حضور در بطن جامعه چه موانعی بر سر راه خود داشتید؟

برای حضور در جامعه مطمئناً موانعی وجود دارد که اول از همه حمایت و همراهی خانواده است که من خوشبختانه این استقلال و حمایت را به طور کامل داشتم اما مرحله دوم محیط است که آنهم بستگی به توان مبارزه ای و دانش و درایت فرد دارد که چطور بتواند موانع محیطی را حل کند بدون اینکه خلاف جریان حرکت کند. 

چه پیشنهادی به زنان بلوچ دارید؟ و چه راهکاری برای توسعه جامعه و پیشرفت زنان بلوچ برای مسئولان می دهید.

البته من زنان بالاخص زنان بلوچ را آنقدر قدرتمند می دانم که بخواهم توصیه ای کنم فقط به همین مقدار بسنده می کنم که برای رسیدن به اهداف باید تلاش کرد و کلمه مبارزه و جنگیدن را بکار نمی برم، چون قرار نیست که با نیمه دیگر انسان که مرد باشد سر جنگی داشته باشیم بلکه باید تلاش کنیم که توانمندی خود را ثابت و در کنار مردان و با آنها برای بهتر شدن شرایط زندگی تلاش کنیم.

با توجه به شرایط موجود چه آینده ای برای زنان بلوچ متصور هستید؟

زنان بلوچ هم خوشبختانه هم پا با دیگر زنان در ایران در حال تلاش هستند و نتیجه تلاش مطمئناً آینده بهتر را برای شان رقم می زند و تلاش زنان از مردان به نظر من در جهت رشد و شکوفایی جامعه موثرتر خواهد بود چرا که زنان خلق کننده نسل ها هستند و این زن است که می تواند زنان و مردانی توانمند را تحویل جامعه بدهد.

هر دغدغه دیگری که دارید و فکر می کنید مناسب است که از تریبون میارجل به گوش مخاطبان برسانید، بگویید؟

برای پیشبرد اهداف نیازمند امنیت شغلی بالاخص معلمی است و شاید باشند کسانی که به خاطر نداشتن این امنیت شغلی از عشق خود که همان آموزش و تدریس است به خاطر شرایط زندگی دست بکشند و امیدوارم که زمینه امنیت شغلی همکارانم که خود نیز عضو از آنها هستم به عنوان حق تدریس تامین شود و این تجربه ها هدر نرود.

  حنیفه دهقانی