چُنتیں وانگی دانک پہ شبیر سید ءِ تامرساچیں زیمل ءَ ، گمناک اِنت بلے دلکشّ

میارجل ءِ رسانکدر ءِ بنجاھی ھالءِ نیمگ ءَ : امان اللہ تمندہ رو بلوچ ءِ دود ءُ ربیدگی جھدکار ءُ کارندھے شمار بیت کہ ماں یک یادداشتے ءَ کہ شبیر سید ءِ ھمے تامرساچیں زیمل ءِ بارو ءَ شِنگ ئِے کُتگ آورتگ ئِے :" باید اِے بہ گوش آں کہ اِے زیمل ھما اندازہ ساپ ءُ دلکش اِنت کہ بلکیں ھچ وڑیں نبشتھے پہ ایشی ءِ بارہ ءَ ھژدری مہ بیت  ۔
بلے چہ ستا ءُ ساڑایاں اَبید کہ اے اِزمی کار کہ وھدے منی دست ءَ رس اِتگ ءُ بار بار گوں وشی ءُ بژن اِشکتگ ، کلوہ ءِ جھلانکی درد اِنت کہ جوڑ کنوکاں پہ اشکنوک ءُ گندوکانی دلاں مان رِیتکگ  ۔

بلوچ یک راجے کہ ماں وتی زندمان ءِ سالاں وتی لوٹ ءُ واھگ ءُ وشی ءُ گم ئِے ، سوب مندی ءُ ھارینگ گوں زیمل ءِ بُرز بُرز ءَ توار ئِے جتگ ءُ گوش ئے زاناں گالرد اوشت ءِ آماچ بیت کہ "اود ءَ کہ گپ چہ گوشگ ءَ اوشت اِیت زیمل بنگیج بیت " کہ درد ءُ رنجانی درشانگ ءَ پریچگ بیت ، بلکیں اِے ازم ءُ کار ءِ جوڑ کنوک لوٹ اَنت ،اِے کوم ءِ ھستی ءُ ناکامیاں ندارگ ساچی بہ کن اَنت ءُ من اِیشی ءَ یات دیانی کناں بلوچانی واھگ ناں ماں پاکستان ءِ اشرار ساٹیں سرزمین ءَ پورو بنت ءُ ناں اوگانستان ءَ کہ جاھلی ءُ برات کشی ءُ پادچاری ءَ دچار اِنت ءُ ناں ماں دگہ جاھے ءَ !

بلوچ ءِ راہ ءِ روگ ءُ چہ شد ءُ بزگی ءُ پشت کپگی ءَ در آیگ ءُ رسگ پہ آبادی ءُ دیمروی ءَ ماں وانگ ءُ زانگ ءُ ادب ءُ ازم ءِ مزنیں سرٹُلانی رسگ ءِ توک ءَ اِنت پرچا کہ زانگ ءُ دانائی گوں شد ءُ پشت منتگی ءَ ماں یکیں جو ءَ نہ تچ اَنت بلے زانت ءُ زانگ ءِ رسگ ءِ راہ  ماں مزنی ءُ وت ستائی ءُ زھی ءُ زریات ءُ ناامیتی ءُ نادلگوشیانی توک ءَ گار اِنت ۔

بلوچ ءِ دیمروی ءِ راہ ناں ماں ڈیزل کشی ءُ وت کشی ءُ زرچِنی ءَ ءُ ناں چہ مشکل ءُ نگیگیاں تچگ ءُ لڈگ ءُ روگ مان جھان ءِ آ کُنڈ ءَ ، بلکیں گوں راستیں باپاری ءَ ، کوم دوستی ءَ ، ھرچ ءُ درچ ءُ باپاری کنگ ماں بلوچستان ءِ ھاک ءَ اِنت ءُ دشمنانی پجارگ ءُ بلوچ ءُ گیر بلوچیں دزیں زمہ وارانی زانگ ءُ آیانی دیم ءَ اوشتگ ءُ چیر ءُ اندریں ٹولانی کہ مزنیں زرداری ءُ کدرتمندی واھگ اِش ماں سراں ھست اِنت اِش دیم ءَ اوشتگی اِنت ۔ ایران ءُ پاکستان ءُ اوگانستان ءِ بلوچانی شریداریں درد یک اِنت ءُ یکیں درمان ءِ وازمندگ اِنت ءُ آ اِیش اِنت کہ وت ءَ را گوں زانت ءُ زانگ ءُ راستیں سیاست لوٹی ءُ کارمرزی  پہ وتی مچانکی ءُ مدنی ھک ءُ ھکوک ءَ رسگ ماں سے ئیں ملکاں ھمیش اِنت کہ زند گوازینگ انت ۔

بلکیں شما اِے جست ءِ پسو ءَ کہ اِے زیمل ءِ کلوہ ھم ھست اِنت بہ زان اِت پرچا یک راجے کہ گنج ءِ سر ءَ نشتگ ماں شد ءُ بیکاری ءُ بے آپی ءُ بے سر ءُ سامانی زندمان گوازینگ اِنت ؟ اِے درد ءِ دوا چے اِنت ؟