یادداشت| سرزمین، مادرِ بلوچ است

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی میارجل؛ عبدالباسط بهرامی نوشته است : بنابر گواهِ تاریخ ، بلوچ  همواره وطنِ خود را  همچون مادر نگریسته ومینگرد، این ادعا یا رویکرد در اشعار و داستانهای حماسیِ بلوچ ، همچنین در اعتقادات و باورهایشان به بخوبی نمایان است، باید گفت از زمانی که اولین روایات تاریخی جهان ثبت شده اند،دلاوری، شجاعت ومقاومت... بلوچها در حفظِ کیان بوضوح به چشم میخورد از دفاع  مقابل اسکندر مقدونی گرفته تا ترک، مغول و تاتار،از دفاع مقابل اعراب گرفته تا پرتغالیها و انگلیسی ها ...،  تاجاییکه در فرهنگِ بلوچ هر آنکسی که فاقد صفاتِ« شجاعت،دلاوری،مظلوم پذیری،وفاداری و میهن پرستی...باشد بلوچ بحساب نمی آید"برای همین میگویند نافِ بلوچ با شجاعت،دلاوری،مهمان نوازی.. بریده شده است ،الحق والانصاف بلوچها همواره در بزنگاههای مختلفِ تاریخی ثابت نموده اند با دستانی خالی اما با دلی بزرگ در مقابل متجاوزان قدرتمند تا بنِ دندان مسلح مقاومت و هرگز اجازه ی تصرفِ وجبی از خاک ایران را به آنها نداده اند، بطور نمونه رادمردانِ این خطه از رستمِ زال ، پهلوانِ بی مثال  تا یعقوبِ لیث ، سیاه سوار"شھسوار" ، بانو بانری  و صدها قهرمان دیگر همچون  میرهملِ  نامدار از وطن با تمامِ وجود پاسداری نموده اند ،گرچه میرهمل برای دفاع از سرزمین  جانش را از دست داد اما برای همیشه پرتغالیها را از سواحلِ مَکُّران بیرون راند، یکی دیگر از آن مدافعانِ وطن  دلیرزنِ بلوچ فرمانده گل بی بی بود  که با استعمارِ انگلیس آنقدر شیرگونه و بی باکانه جنگید موجب حیرتِ جبهه ی  دشمن بویژه "ژنرال دایر" گردید ، البته در این جنگ و جنگهای مشابه نابرابر، بلوچهای بیشماری بخاطر دفاع از ناموس« خاک» کشته و  شهید شدند با این اوصاف واقعاً جای بسی تاسف است افرادی بجای قدردانی، بلوچ را انگِ داعشی  و تجزیه طلبی...میزنند، مگر میشود خورشید را اَنگِ سیاهی زد، بی تردید آنان از تاریخِ بلوچ هیچ نمیدانند، اینرا هم باید اذعان نمود بجز قهرمانانِ فوق الذکر، حماسه سازانِ بیشمارِ دیگری از این جنس در تاریخِ بلوچ برای دفاع از مادر"سرزمین" وجود داشته و دارند که ذکرشان در این مقال نمیگنجد،باری، بهمین مضمون بد نیست یادآور شد، روزگاری بلوچستانِ بزرگ  تا رود سند و مرز هند ،قندهار و هلمند امتداد داشت که بعدها بدلیلِ بی لیاقتی شاهانِ قاجار«نه بلوچها» بخشِ اعظمِ آن، شاید در حدود ۸۰ درصدِ جغرافیای بلوچستان همانند قراردادِ ننگین ترکمن چای به بیگانگان"پاکستان وافغانستان امروزی" واگذار گردید که تا به امروز در سه سوی مرز ، بلوچها حسرت دیدارِ همدیگر ، یکجا و ایرانی بودن را در سر میپرورانند،قطعاً آنهایی که اندک آشنایی با تاریخ دارند بخوبی میدانند تجزیه گرانِ کشور همواره برخی از مرکز نشینان با سیاستهای غلطشان بوده اند نه "بلوچها..."  در اینخصوص تاریخ واقعیتها  را به روشنیِ آینه بیان نموده که ردِ پای بلوچ در این جغرافیا بویژه شجاعت ،دلاوری و میهن پرستیشان باندازه ی قدمتِ ایران میباشد، برای اثباتِ این ادعا منابع  گوناگونی بالاخص کتیبه های بیستون و شاهنامه ی فردوسی به کرّات اشاره نموده اند ،در جایی ابوالقاسم فردوسی میگوید: سپاهی زگردان کوچ وبلوچ / سگالیده جنگ مانند قوچ.   که کس درجهان پشت ایشان ندید/برهنه یک انگشت ایشان ندید   و....