یاداشت|در اندوه مادر رادیو بلوچی زاهدان

سال ۱۳۶۸ بود که خیلی اتفاقی گذرم به صدا و سیمای مرکز زاهدان افتاد. در آن زمان قرآن صبحگاه مدرسه را می‌خواندم و گاهی هم مقاله و مطلبی برای دانش‌آموزان ارائه می‌دادم. برای تست به مرکز سیما رفتم و با عبدالله قندهاری و خانم هاشمزهی و بعدها محمود بهمنی آشنا شدم و از آن‌ها درس‌های بسیاری آموختم. تا اینکه با تشویق شادروان خدابخش قنبرزهی گرگیج (ناکو وشدل) به بازی در آن نمایش پرمخاطب بلوچی آن روزها دعوت شدم و تا سال ۱۳۷۵ به همکاری‌ام با رادیو بلوچی زاهدان ادامه دادم. یکی از نخستین افرادی که در روز اول ورودم به رادیو بلوچی زاهدان دیدم و افتخار آشنایی و همکاری با او را پیدا کردم بانو حلیمه اخوت بود. انسانی شایسته و مادری مهربان برای همه اهالی رادیو. با خوشرویی از من استقبال کرد و با راهنمای‌های او و دیگر همکاران راه من به دنیای رسانه بازتر شد.
حلیمه اخوت نخستین زن بلوچی بود که با مشورت مولانا عبدالعزیز پا به عرصه مجری‌گری گذاشته بود و با حضورش در رادیو از سن نوجوانی به بسیاری از زنان و دختران بلوچ امید و روحیه بخشید و صدایش همیشه طنین شوق و امید و شور زندگی بود. گاهی از سختی‌های زندگی برایم می‌گفت و بلافاصله لبخندی می‌زد و می‌گفت هیچ وقت درجا نزن و ناامید نشو. و خودش هم هیچوقت درجا نزد و ناامید نشد. در رادیو بلوچی زاهدان بود که با اساتید برجسته و بنام زبان و ادب بلوچی همچون شادروان استاد اشرف سربازی و خان‌محمد سماجی و دیگران آشنا شدم. و قطعا حلیمه اخوت در کنار این بزرگان نقش مهمی در علاقمندی من به زبان و فرهنگ بلوچی و کار رسانه‌ای ایفا کرد.
او در کنار مجری‌گری، بازیگر، مترجم و نویسنده‌ای توانا بود. بسیاری از برنامه‌ها را با تسلطی فوق‌العاده و بصورت فی‌البداهه به بهترین نحو اجرا می‌کرد.
روز گذشته روح بزرگ او که دوست و همکار عزیزم محمدرحیم ساسان بدرستی مادر رادیویش نامیده است بسوی ابدیت پرواز کرد. این ضایعه اندوهبار را به خانواده گرامی، همکاران ایشان، مردم شریف استان سیستان و بلوچستان و مدیرکل محترم صدا و سیما از صمیم قلب تسلیت می‌گویم. روحش شاد و یادش همیشه گرامی باد.

محمود براهویی نژاد - شماره ۸۶ روزنامه روچ
۲۱ دی ۱۴۰۰