سلما احمدی: اگر مردم ما کتاب بخوانند همه چیز درست می شود

سلما احمدی فعال فرهنگی و خیر بلوچ که تاکنون بیش از ده کتابخانه در روستاها و مناطق عشایری بلوچستان افتتاح کرده است، پیش از این نیز درباره موضوعات مختلف در بلوچستان صحبت کرده بود، این بار او در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی میارجل درباره مسئله سوختبری و فقر مردم شهر خودش توضیح می دهد: به شخصه با مسئله سوختبری موافق نیستم چراکه برای مثال شهر خودمان ایرانشهر محلی است که حتی اگر سنگ هم در خیابان بگذاریم، می توانیم بفروشیم اما اکنون از شهرهای مختلف مانند بیرجند، به اینجا آمده اند و مغازه دارند، یک سری افراد غیر بومی هم هستند که بنایی می کنند و به همین دلایل بنده خودم به طور کلی با این مسئله مخالف هستم وقتی که می شود با کاسبی و کار روزی زن و بچه را درآورد اما با وجود شرایط فعلی، بهترین صحبت را در این باره رهبری مطرح کرده اند که گفتند "این سوخت برانی که خیلی کوچک کار می کنند اینها قاچاق چی نیستند" پس بهتر است اجازه بدهند این افراد بروند؛ وقتی که بیشتر این افراد پشتیبانی ندارند و کاری هم از دستشان بر نمی‌آید و دارند از سر گرسنگی این کار را می کنند، خب اجازه بدهند کارشان را بکنند و برای مثال ۳۰۰ لیتر یا اصلا هزار لیتر که چیزی نیست آن هم وقتی که تا ۱۰ روز معطل هستند و بعد از برگشت هم با آن یکی دو میلیون تومانی که به دست می آورند نهایتا بتوانند شکم زن و بچه های شان را سیر کنند.

این فعال فرهنگی کتاب دوست ادامه داد: خب اگر این افراد پشتیبان داشته باشند دنبال اهداف شان خواهند رفت و برای مثال می توانند درس شان را ادامه بدهند و مسلما در این صورت دنبال چنین کارهایی نمی روند، به نظرم با این شرایطی که سوخت برها دارند شکم خانواده شان را سیر و خودشان را فدا می کنند، واقعا باعث تاسف است، نه برای بلوچستان بلکه برای کل ایران این وضعیت باعث تاسف است. به قول معروف از ماست که بر ماست و باعث این گونه واقعه ها نیز خودمان هستیم، برخی از بلوچ ها هستند که سرمایه زیادی دارند؛ خوب است اینگونه افراد برای شهرشان و هم شهری های خودشان دل سوزی کنند و مثلا شرکتی راه اندازی کنند تا اشتغالزایی بشود، به این ترتیب سرمایه گذاری برای خودشان هم نفع دارد و به این شکل جوانان مان نیز خطر را به جان خودشان نمی خرند تا فدا بشوند برای شکم خودشان یا شکم زن و بچه های شان.

وی افزود: متاسفانه سرمایه دارانی داریم که در اقصی نقاط ایران مثل مشهد، تهران، کرمان و حتی شهرهای شمالی خانه دارند، فقط به خاطر این که اسم شان سربلند باشد؛ برای مثال یک موقع اگر من نوعی خواستم به یکی از شهرهای ایران بروم، این فرد سرمایه دار کلید یکی از خانه‌هایش را به من می دهد و منتی هم سر من می گذارد، خب این کار واقعا چه سودی دارد؟ به جای اینکه این همه خانه را روی هم تلنبار کنند که هر سال هم ممکن است نهایتا ده نفر به آنجا بروند، بیایند سرمایه گذاری و ایجاد اشتغال کنند اما متاسفانه بیشترشان این فکر را ندارند، قصد توهین ندارم اما واقعاً این جور مسائلی هم هست اگر از ۱۰۰ درصد بخواهیم رقمی بگوییم، لااقل پنج درصدشان سرمایه خود را از راه قاچاق (مافیاهای قاچاق در بلوچستان که افراد بینوای زیادی را برای سوختکشی به کار می گیرند) جمع آوری کرده اند.

احمدی در انتها اظهار داشت: واقعا نمی توانم به این افرادی که دنبال اشتغالزایی نیستند، چیزی بگویم این افراد می توانند چند نفر را سر کار بفرستند و به راحتی می توانیم، فقط اگر دنبال این نباشیم که خانه دوم و سوم و چهارم و پنجم را بسازیم، این مشکلات هم از آنجایی حادث می شود که مردم سطح سواد کافی ندارند و به هر حال اگر کتاب می خواندند، می توانستند به نتیجه خوبی برسند اما متاسفانه دوستشان کتاب نیست بلکه آدم های فاسد دوستان شان هستند.