ناصر سپاهی: باید جلوی سوختبری با کار کارشناسی گرفته شود

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی میارجل؛ ناصر سپاهی نخبه بلوچ و دانشجوی فارغ التحصیل کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت مدرس که در مقطع دکترا در حال تحصیل حقوق جزا است، در گفتگو با میارجل از دغدغه های خود درباره بلوچستان و گلشن در این منطقه که به تازگی به شهرستان تبدیل شده، گفته است؛ در ادامه متن گفتگوی او تقدیم حضورتان می شود.

آقای سپاهی کمی از گلشن بگویید؟

گلشن جزو شهرستان های تاریخی استان است و با این حال هنوز مشکلات عظیمی در اینجا وجود دارد، زیرساخت هایی نیز برای رفع آنها مورد احتیاج است اما در عمل هیچ کدام از این زیرساخت ها عملا وجود ندارند مثلاً موضوعی که مردم درگیر آن هستند، همین کارت‌های سوخت است و نزدیک به ۱۵۰۰ کارت سوخت داخل شهرستان گلشن توقیف و سوخته شده است، مردم از لحاظ سهمیه بنزین در مضیقه هستند و خیلی ها از بازار آزاد خریداری می‌کنند، در زمینه اتفاقات غیر مترقبه جاده ای نیز، متاسفانه موتورسیکلت‌های سوختکش رفت و آمد می‌کنند که تلفات جاده‌ای زیادی نیز توسط آنها به وقوع می پیوندد، گلشن شهرستان شده است اما از لحاظ اداره جات هنوز در حد یک شهرستان نیست و متاسفانه مردم برای امور عادی مانند پلیس به اضافه 10، اسناد رسمی، پلیس راهنمایی رانندگی و اداره صنعت و معدن مجبور هستند به شهرستان سراوان مراجعه کنند، فاصله گلشن تا مرکز شهرستان سراوان ۸۰ کیلومتر است و این از لحاظ عدم دسترسی (راه های مواصلاتی خراب)، تنها یکی از مشکلات عدیده ای است که مردم شهرستان گلشن با آن دست و پنجه نرم می کنند.

راه حل این مشکلات را چه می بینید؟

ابتدای امر باید مشکلات را اولویت بندی کنیم، مشکلاتی که گسترده تر هستند باید شناسایی شوند و به نظر من مهمترین مشکلی که الان مردم با آن درگیر هستند بحث کارت‌های سوخت است، از دیگر مشکلاتی که مردم با آن درگیر هستند، بحث قنات و زمین های کشاورزی است که آب به این زمین ها تخصیص پیدا نمی‌کند و مردم مجبور می شوند که زمین‌های کشاورزی خودشان را از بین ببرند و یک زمین کشاورزی و مسکونی ایجاد کنند، نظرم این است که مشکلاتی که در اولویت است زیر نظر دستگاه های اجرایی برود، راه مواصلاتی ما اوضاع خیلی وخیمی دارد و خیلی از تلفات جاده ای ما و عدم توسعه شهرستان به دلیل راه های شهرستانی ما است و راه شهرستان ما نزدیک به هفتاد سال همین بوده و است.

از دید رشته خودتان نسبت به بلوچستان بگویید؟

از لحاظ جرم شناختی اگر به جامعه بلوچستان نگاه کنیم، الحمدالله جامعه ما نرمال است و از نظر امنیتی خیلی اوضاع خوب است، دلیل این امنیت از نظر جامعه شناختی وسعت مرزی که هست، بوده است و به همین دلیل جرایمی همچوون کلاه برداری در اینجا کمتر اتفاق می‌افتد و مردم سعی می‌کنند وقت و انرژی خودشان را بیشتر روی مرز بگذرانند، در بحث قاچاق به شدت در حال حاضر اوضاع سازماندهی شده است و در بحث قاچاق سوخت و قاچاق لاستیک و شیر خشک هنوز فعالیت هایی صورت می‌گیرد، از نظر ساماندهی نیز نگاه کنیم قاچاق سوخت ابعاد متفاوتی دارد و همین بحث، آموزش را نیز در این منطقه تحت فشار قرار داده است، همین الان دانش آموز دبستانی، دبیرستانی و دانشجویی که اینجا است دارد روی مرز کار می کند و آموزش ما تحت تاثیر این موضوع است، متاسفانه قاچاق سوخت تورم عجیبی را نیز در منطقه ایجاد کرده که قیمت مواد خوراکی قابل مقایسه با شهرستان سراوان و یا مناطق دیگر نیز نیست، همه چیز گران تر است، چون نقدینگی اینجا بیشتر است و بحث قاچاق سوخت وجود دارد، تورم نیز دامنگیر جامعه ما شده است، خیلی از مواقع از زاهدان موتور سیکلت ها می‌آیند برای قاچاق سوخت که هرج و مرج اجتماعی و تنزل حاکمیت قانون در اینجا مورد توجه است، چرا که با توجه به بحث جرم شناختی قاچاق سوخت، روحیه قانون پذیری و تحکیم قانون عملا زیر سوال می رود، مثلاً تفاوت بین ارزش های رسمی و مورد تایید با ارزش های واقعی جامعه متفاوت شده است و شما ببینید که اینجا مردم می‌آیند قاچاق سوخت می کنند و می‌گویند این حق مردم است، این یک ارزش واقعی در اینجا است درحالیکه همه جای ایران این اقدام قاچاق است که رفع این مشکلات الان کار کارشناسی لازم دارد و از نظر جامعه شناختی خیلی ایراد دارد.

صحبت تان با جامعه بلوچستان و مردم ایران؟

بلوچستان نباید گول فرصت های مرز نشینی و مشاغل کاذبی که حجم نقدینگی را افزایش می دهند، بخورند و بیشتر باید سعی کنند به توسعه انسانی و توسعه آموزشی و کارهای زیر بنایی خودشان توجه ویژه ای داشته باشند، مطلب دوم این است که متاسفانه دولت در وضعیت وخیمی نسبت به تحریم های ظالمانه قرار دارد و وضعیت کشور متاسفانه نابسامان است که می طلبد با چنین اوضاعی، خیران برای بهبود مثلاً اوضاع خدمات عمومی مانند بهداشت و درمان، راه های مواصلاتی مناطق بلوچستان، مانند شهرستان کم برخوردار ما، اقدام کنند.