نامه جمعی ازفعالان سیاسی و مدنی بلوچ به مشاور اقوام رئیس جمهور + اسامی

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی میارجل؛ متن کامل این نامه به شرح ذیل است:

*جناب آقای ماموستا دکتر عبدالسلام کریمی* 
*مشاور محترم ریاست محترم جمهور در امور اقوام و اقلیت‌ها*

با سلام و احترام

فارغ از جهت‌گیری‌های سیاسی و اینکه حضرتعالی و دولت متبوعتان چگونه می اندیشد و عمل می کند، بخشی از مهمترین دغدغه ها و چالشهای اهل سنت کشور، قومیت بلوچ و استان سیستان و بلوچستان که کمتر بیان شده است را جهت پیگیری و انعکاس به مجموعه دولت به استحضار می رسانیم : 

۱- آنچه در بیش از یکصد سال اخیر،  اقلیت های قومی و مذهبی را آزار داده و باعث نگرانی ها و نارضایتی های گسترده در بین آنان  شده  است، نگاه یکسان سازی ست که در قالب سیاستها و برنامه های مختلف با هدف یکدست شدن جامعه ایرانی به اشکال و با نامهای مختلف به اجرا در أمده است. این نگاه یکسان ساز چه در قالب فرهنگی و چه قومی و مذهبی نه تنها به اهداف طراحان در همبستگی ملی و تقویت هویت ملی کمک نکرده،  بلکه هم اکنون به نیروهای مرکز گریز و کشورهای طماع بیگانه،  این مجال را داده است که از این نارضایتی ها علیه حاکمیت سیاسی ایران، حداکثر بهره برداری های خصمانه شان را داشته باشند . بنابراین بسیار حیاتی است که با آسیب شناسی آنچه بر اقوام و اقلیت ها گذشته و با  به رسمیت شناختن نگاه تکثر گرایانه و  بدور از تعارفات و کلیشه های مرسوم،  همه هویت های متمایز جامعه ایرانی، شهروندان درجه یک و یکسان در برابر قانون و امکانات کشور بوده و تمام ارزشهای فرهنگی و هویتی آنها محترم شمرده شوند. تا باشد که از رهگذر این تغییر نگاه و رویکرد، امنیت و اقتدار ملی تضمین و دشمنان نا امید شوند. 

۲-  متاسفانه یا خوشبختانه نتایج دردناک نگاه‌های سیاسی و ایدئولوزیک  در توزیع ثروت و امکانات سرمایه ای را در مناطق مرکزی کشور دیدیم و شاهد هستیم که فربه کردن نقاطی از مرکز و لاغر کردن مفرط مناطق پیرامونی و قومیت نشین، به برهم خوردن تعادل و توازن زیستی و اجتماعی این مناطق منجر شده است. به گونه ای که مثلاً در مورد اصفهان، این انحصار و تمرکز ثروت و جمعیت به چالشهای زیست محیطی و بحرانهای امنیتی تبدیل شده است.  تجربه این مناطق، عقلانیت و منطق علمی حکم می کند که در باز تعریف توسعه ، توزیع ثروت، قدرت و امکانات کشور بر مبنای أمایش و ظرفیتهای مناطق مختلف بدور از انحصار و تمرکز باشد تا از برهم خوردن تعادل زیستی جلوگیری شود. حال نگرانی عمیقی در منطقه شکل گرفته است که برای نجات مناطق مرکزی، قرار است با اجرای طرحهای مختلف از ظرفیتهای مناطق پیرامونی استفاده کنند. پروژه ها و طرحهایی نظیر: «طرح تقسیم استان سیستان و بلوچستان»، «طرح توسعه سواحل مکران» ، «طرح اسکان جمعیت در سواحل مکران»، «طرح استقرار صنایع آب بر در سواحل مکران»، «طرح های انتقال آب دریا  به مناطق مرکزی» و...  به باور بسیاری از شهروندان سیستان و بلوچستان طرحهایی هستند که بیش از آنکه در خدمت مناطق پیرامونی و اقوام ساکن در آن باشند، منافع گروههای همواره برخوردار مرکز نشین را تامین می کند. از این منظر از حضرتعالی می خواهیم که این نگرانی های جدی را به ریاست محترم جمهور و دولت متبوع انعکاس دهید.

۳- از آنجاییکه مدل حکمرانی در جمهوری اسلامی ایران متمرکز است و بخش مهمی از سیاستگذاری وبرنامه ریزی های کلان کشور در شوراهای عالی کشور نظیر : شورای عالی امنیت ملی، شورای عالی انقلاب فرهنگی، شورای عالی هماهنگی اقتصادی، شورای عالی آب، شورای عالی اداری، شورای عالی استاندارد، شورای رفاه و تامین اجتماعی، شورای عالی اشتغال و...صورت می گیرد و متاسفانه بدلیل انحصار و درهای بسته این شوراها برای اقوام و اقلیت ها بخش مهمی از تصمیمات و سیاستهای این شوراهای عالی با کمترین نظر داشت منافع مناطق پیرامونی، اقوام و اقلیتهای مذهبی است.از طرف دیگر  به اذعان منطق علمی و تجارب مکتسبه در یکصد سال اخیر کشور، نگاه متمرکز و حکمرانی مبتنی بر مرکز گرایی هیچگاه نمی تواند رضایت و منافع مناطق پیرامونی را تامین کند. بنابراین از حضرتعالی انتظار می رود که در کوتاه مدت حداقل مجموعه دولت را در بکارگیری کارشناسان و مدیران در وزارتخانه ها و مهمتر از آن اختصاص برخی از کرسیهای شوراهای عالی به نمایندگان اقوام، اقلیت ها و مناطق پیرامونی مجاب کنید و در دراز مدت برای تمرکز زدایی قدرت و ثروت و افزایش اختیارات استانها و مناطق پیرامونی تلاش کنید.   

۴-  با تقدیر از برخی برنامه ها و سیاستهای دولت، متاسفانه آنچه از عملکرد دولت مشاهده شده، در خیلی از موارد نسبت اندکی با شعارهای طرح شده دولت دارد. تاکیدات رییس جمهور محترم به ارکان دولت مانند :«عدالت‌محوری»، ، «مردم‌داری»، «پاکدستی و فسادستیزی»، «قانون‌مداری» و ...را شاهدیم، اما آنچه در عمل اتفاق افتاده است: «بی برنامگی»، «قانون گریزی»، «انتصابات فامیلی و جناحی»، «یکدست سازی قدرت » و در استانی مانند سیستان و بلوچستان:«ساختار چندگانه قدرت و بازیهای متعارض این ساختارهای موازی»،« انتصاب شخصی فنی و با نازلترین میزان مشورت و ارتباط  با نخبگان و کمترین آشنایی با پیچیدگی های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی به عنوان استاندار ویژه »، «نبود برنامه ای جدی برای حل یا کاهش آسیب های اجتماعی نظیر: حاشیه نشینی، قاچاق مواد مخدر و آسیب های مرتبط با آن مانند افرایش نگران کننده اعدامیها، » و...می باشد. بنابراین از حضرتعالی به عنوان امین و معتمد رییس قوه مجریه در اقوام و اقلیت ها انتظار می رود، که با احصاء مسایل استان، دولت را در بازبینی و تجدید نظر در مسایل سیستان و بلوچستان یاری رسانید.

*در پایان:*
 *جناب آقای ماموستا دکتر کریمی!*

سفر حضرتعالی که خود از جنس اقوام و اقلیت ها هستید را به استان سیستان و بلوچستان به فال نیک می گیریم و امیدواریم که با حضور فعال و موثر جنابعالی در کابینه، با رصد و انعکاسی که از شرایط اقوام و اقلیت ها خواهید داشت، مجموعه حاکمیت را به تغییر در نگاه در ابعاد مختلف یاری رسانید، تا باشد که با رویکردها و نگاه‌های تازه، ایران بزرگ را در بالندگی و تعالی اش یاری گر و یاری رسان باشیم. 

*با احترام فراوان*
 
-عظیم شه بخش( عضو هیات علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان)
-عید محمد نارویی (فرهنگی بازنشسته)
 - یاسر کرد( فعال سیاسی و اجتماعی)
-سارا خوشخوی( فعال سیاسی و اجتماعی)
- اکبر رییسی ( نویسنده و فعال مدنی)
- محمد صدیق دهواری( فعال فرهنگی)
- مصطفی دانشور ( فرهنگی و فعال مدنی)
- پرویز سارانی ( فعال سیاسی)
-دادکریم باشنده ( فعال فرهنگی و اجتماعی)
-عبدالله آسکانی ( فعال اجتماعی و سیاسی)
- امان الله تمنده رو ( عضو هیات علمی دانشگاه)
-یونس پاکزاد ( فعال اجتماعی و فرهنگی) 
-محمد صدیق ابروفراخ ( فعال اجتماعی و سیاسی)
-محمد حسین بزرگزاده ( فعال فرهنگی و اجتماعی) 
-عبدالکریم رئیسی ( وکیل پایه یک دادگستری و فعال اجتماعی)
-ابوبکر نرماشیری ( فعال فرهنگی ) 
-حمیدالله بارکزهی ( فعال سیاسی )