هنوز که هنوز است، این زبان رنگ و بوی اوستایی و اشکانی می‌دهد

بلوچی از زبان‌های «ایرانی» شاخه ‌غربی است و بااینکه در جنوب قرار دارد، اما با زبان‌های شاخه شمال‌غربی، همچون کردی، تاتی، گیلکی و تالشی نزدیکی‌های فراوانی دارد. این زبان توسط مردم بلوچ ساکن در کشورهای ایران، پاکستان، افغانستان و برخی بلوچ های مهاجر در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و دریای مکران استفاده میشود

به گزارش گروه فضای مجازی پایگاه اطلاع‌رسانی میار جل؛ اکانت اینستاگرامی iranzamin.ir نوشت: بلوچی بیشتر رابطه نزدیکی با زبان پارتی تا زبان پارسی میانه دارد. برای همین به نظر می‌رسد گویشوران این زبان در گذشته دور از نواحی شمالیِ ایران امروزی به بلوچستان کنونی کوچیده باشند.

برخی کلمات رایج درآن مشابه و یا یکسان با کردی و گیلکی است. بعضا کلمات آن هم فارسی بوده و فقط در نحوه جمله بندی با فارسی متفاوت است. بدون دخالت کلمات انگلیسی و عربی تقریباً این زبان خالص و بدون تغییر مانده ‌است.

این زبان هنوز حالت باستانی خود را حفظ کرده است. پروفسور مارگن استایرن در سال 1957 در مورد زبان بلوچی در دانشنامه بریتانیکا نوشته است: "زبان بلوچی از زبان‌های آزاد ایرانی است که نشانه‌های باستانی زبان‌های ایرانی را تاکنون حفظ کرده است.
.
واژگان بلوچی که هنوز همچون اشکانی و اوستایی و ... تلفظ می‌شوند :
.
آب: آپ ، آف

آسمان: آژمان

آهن: آسین

ابر: nod و اوستایی snaoda

باد: گوات

برف: ورف

رعدبرق: grand و اوستایی granta

چشمه: چشمگ

دریا: زیرا ، اشکانی زریه ، اوستایی زرَیَه

رنگین‌کمان: dron و پارسی‌میانه drōnag

نم: namb و سغدی باستان namb

سایه: سایگ

ستاره: istār و پارسی‌میانه istārag