از تپه های شنی شهرستان بمپور تا سکوی سوم جهان در پاریس/ درزاده: تنها برگ برنده ما بلوچ بودن و سختکوش

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی میار جل؛ کمتر کسی فکرش را می کرد نوجوان بلوچ بمپوری بدون داشتن هیچ گونه حمایت و توانمندی مالی و در سایه نبود کوچکترین امکانات ورزشی در شهرشتان بمپور ، بتواند پای ثابت تیم ملی دومیدانی ایران در رده های نوجوانان و جوانان در سال های اخیر باشد. او بیش از هفت سال است که در تیم ملی ایران حضور دارد و به عنوان دومین بلوچ مدال اور این رشته حالا سودای حضور در المپیک ژاپن را به سر دارد  . عبدالرحیم درزاده را سالهاست در ورزش  دومیدانی ایران می شناسند . او توانسته در دل محرومیت به بالاترین مدارج افتخار آفرینی برسد  و شنیدن حرف های او در این مصاحبه خالی از لطف نیست .با او مصاحبه ای انجام دادیم که با هم می‌خوانیم.

 سلام و خسته نباشید. خودتان را  برای ما معرفی کنید و بفرمایید از چه زمانی پا به فعالیت  در این رشته ورزشی گذاشتید؟

با عرض سلام وادب و احترام خدمت شما، ممنون از اینکه این فرصت را در اختیار من قرار دادید، من عبدالرحیم درزاده هستم عضو تیم ملی دو و میدانی و این رشته را از سال 1389در مقطع نونهالان شروع کردم و بعد از آن به رده های نوجوانان و جوانان تیم ملی راه پیدا کردم. پنج سال است عضو تیم  ملی هستم و در این پنج سال مقام هایی نظیر چهارم دنیا ، دوم آسیا ، و قهرمانی های متعدد در کشور به دست  آوردم و الان هم در خدمت شما هستم.

از سختی های این رشته و کار برای خوانندگان میار جل بیان کنید.

همانطور که مستحضر هستید ورزش دو و میدانی مادر کل ورزش هاست و این ورزش سختی های خاص خودش را دارد که اگر فردی بخواهد پا در این میدان بگذارد و  موفقیت کسب کند و به نتیجه و عنوان های مختلف دست پیدا کند باید تلاش و کوشش دوچندان از نوع تمرین به صورت حرفه ای کار کند تا به آن  نتیجه ی مطلوب دست پیدا کند ،هیچ موفقیتی بدون تلاش و کوشش حاصل نمی شود ، ما در بمپور با توجه به عدم داشتن امکانات مناسب متاسفانه دچار یک سری مشکلات هستیم و کمبودهایی داریم که آن هم از گذشته تاکنون بوده و فکر میکنم تا همیشه هم باشد و کاری نشود کرد .

با توجه به کمبود امکاناتی که استان ما دارد چی شد که شما توانستید با وجود کمبود امکانات در این رشته موفق باشید ؟

 من همیشه معتقدم و این را بارها تجریه کردم که محدودیت دلیلی بر محرومیت نیست و بنده با توجه به استعداد ذاتی  و مهمتر از همه عشق و علاقه ای که به این ورزش و رشته داشتم و با تمرینات مداوم و حرفه ای و با کمک خداوند متعال توانستم با کسب عنوان های مختلف استانی و کشوری و آسیایی و جهانی موفق شوم، همیشه همت و دعای خیر خانواده ام را داشتم و توکل کردم ، کار خیلی سخت است اما غیر ممکن نیست و به قول شاعر هر مرادی را به همت می توان تسخیر  کرد  .

بزرگترین مشکلات و موانع رشد ظرفیت های ورزشی بلوچستان را در چه می بینید؟

 مشکلات که زیاد است ، ما در یک استان محروم زندگی می کنیم ،  جایی که از نظر امکانات  ورزشی و زیر ساخت های لازم در کمترین رده ممکن است ، در قیاس با دیگر استان ها ما چیزی نداریم و به جرات می تونم بگم تنها برگ برنده ما بلوچ بودن و سختکوش بودن ما هست که توانسته از ما  ورزشکاری محکم بسازد ، باید بگم  ،  بنده حدود 10سال این ورزش را بصورت تمام حرفه ای  دنبال میکنم و با حضور در میدان های مختلف درون مرزی و برون مرزی  ، تجربه های زیادی به دست آورده ام ، فکر می کنم مهمترین مشکلات و موانع ما  نداشتن ظرفیت های ورزشی  و در نبود امکانات و زیر ساخت ها و مهمتر از همه نبود حامی مالی است که بنده در حال حاضر  با این مشکل مواجه هستم و به سختی می توانم برای آینده ام برنامه ریزی کنم .

 چه راهکاری برای حل این مشکلات پیشنهاد می کنید؟

بنده تنها راه پیشرفت را وجود حامی مالی بیشتر و فراهم کردن امکانات و زیرساخت ها و گذاشتن اردوی متعددو کار کردن با مربی حرفه ای میبینم ، چیزی که با توجه با داشته های ما در استان امری محال به نظر می رسد ، البته این درد من نیست فقط بلکه کل جامعه استان و ورزش استان با این موضوع دست و پنجه نرم می کند و نیاز است مسئولین دست اندرکار فکری به حال این مهم داشته باشند .

 نقاط ضعف و  قوت ورزش استان رو چگونه ارزیابی می کنید؟

استان ما در تمام رشته های ورزشی جوان و استعدادهای بسیاری را در خود داراست که با کشف و حمایت آن ها چه بسا با حمایت آنها  شاید از بنده هم موق تر شوند، نقطه ضعف ما عدم داشتن امکانات کافی  و مدیریت و برنامه ریزی مناسب است در کل ورزش و رشته ها ، و نقطه قوت ما داشتن سرمایه های قوی و ارزشمندی است که دل در مسیر اعتلای نام ورزش استان دارند ، جوانانی که در سخت ترین شرایط بهترین نتایج را کسب کرده اند  .

 از سختی های رشته ورزشی خودتون بگین و بفرمایید چطور با این کمبود ها کنار میآید؟

مستحضر هستید ورزش دوومیدانی مادر کل ورزش ها و رشته ی انفرادی و طاقت فرساست  و بنده تنها به دلیل عشق و علاقه ای که به این ورزش دارم و بعد از حضور در مسابقات جهانی فرانسه و عنوان سومی هدفم حضور در مسابقات المپیک و افتخار آفرینی و به اهتزاز در آوردن پرچم مقدس ایران  است و امیدوارم که برای دومین بار بعد از دانیال شه بخش بتوانیم افتخاری دیگر برای ورزش استان رقم بزنیم .

 برنامه های آینده شما چیه و چه مسابقاتی رو پیش رو دارید ؟

 در حال حاضر بزرگترین دغدغه من  موفقیت در چشم انداز های پیش رو هست  و در تلاش هسنم که با یک برنامه ریزی مناسب انشالله امیدوارم با حمایت های بی دریغ و نودوستانه دوستان که مسابقات المپیک رو پیش روی خود دارم بتوانم بار دیگر افتخار افرینی کنم و می دانم که امز عهده ی این مهم بر می آیم .

یک نصیحت  برای علاقمندان به این رشته ورزشی  که در نظر دارند وارد این عرصه بشوند؟

محدودیت دلیلی بر محرومیت و نبود حامی مالی و امکانات نیست و از ورزشکاران عزیز می خواهم در این مورد تلاش و کوشش خود را چندین برابر کنند و برنامه ریزی دقیق و مدون داشته باشند ، در این عصر کنونی هیچ چیزی غیر ممکن نیست و می شود با تلاش و برنامه ریزی درست به بهترین شکل ممکن به موفقیت دست پیدا کرد.

 حرف پایانی ؟

از همه ی  عزیزانی که به نوعی در این مدت از بنده حمایت کرده اند  ، به خصوص خانواده محترم شهید راه خدمت دکتر محمد نعیم امینی فرد و  همچنین مدیر کل محترم ورزش استان جناب اقای ادهم کرد که همیشه از ورزش استان حمایت کردند و امیدوارم که بتوانم  با صعود و راهیابی به المپیک قدردان عزیزانم باشم.

 گزارش از : محمد یاسین جلالزهی