عبدالباسط بهرامی، فعال اجتماعی و فرهنگی در موضوع حاشیه نشینی یادداشتی برای میارجل ارسال کرده است که از نظرشما مخاطبان می گذرد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی میارجل؛ عبدالباسط بهرامی نوشته است: همانطور که میدانید با تغییر مکانیزمهای  زندگیِ سنتی به صنعتی،انتظارات و امکانات آموزشی،بهداشتی و رفاهی... که روستا فاقد آنها است، البته در رأس آن خشکسالیهای پی در پی ، از بین رفتن باغات ،مزارع و احشام ،آنها را ناچار به کوچِ اجباری بسوی شهرها کرد،از آنجاییکه غالبِ مهاجران توان خریدِ زمین و منزل در دل شهر را نداشتند و ندارند بالاجبار در حاشیه شهرها با کمترین امکانات حتی بدون آب و برق...سکنی گزیدند،اگرهم در این بین اندک زمین خوارانی از وضع موجود سوء استفاده و مبادرت به تصرف یا خرید و فروش زمین کرده اند، آنگاه آیا انصاف است بخاطر چهارتا زمین خوار، منازل کپری و باصطلاح کلنگی عمومِ مردمِ فقیر را تخریب کرد،بخوبی میدانید غالبِ حاشیه نشینان کسانی هستند که در روستا چند رأس گاو و گوسفند یا دو سه قطعه زمین کشاورزی داشتند اما بدلیلِ خشکسالی یا تخریبِ ناشی از سیلهای ویرانگر همه ی  دار و ندار خود را از دست داده اند،بنظر شما در چنین شرایطی آیا واقعاً عدالت است در حاشیه شهرها این هموطنان نجیب را اجازه سکونت ندهیم درحالیکه  قهرِ طبیعت و بی تدبیری مسئولین ، زندگی در روستا را برایشان دشوار و ناممکن ساخته است،پس اینان کجا بروند،ضمناً خیلی از ساکنان حاشیه شهرها از بدو شاید قبل از شکل گیری شهر در آنجا "زمینهای آبا و اجدادی" سکنی داشته اند،حال با گسترش شهرها درحاشیه قرار گرفته اند ،  گفته میشود بیشترین حاشیه نشینی نسبت به جمعیت را شهرهای زاهدان وچابهار در کشور دارند ، امیدوارم خودمان را اندکی جای آنان قرار داده و برایشان تدبیر وچاره اندیشی کنیم.