بے زانگ بے میار اِنت گیشتر زانوگر تیرانی دپ ءَ اَنت

روباه ءَ دیم په گُژنگیں شِیر ءَ کت ءُ درّائِینت : "تو هَر ءَ بُکُش ءُ من ءَ هم بَهرِے بدئے" شیر ءَ گُشت :"چونکا ؟" روباه ءَ پسو دات : "تو هَر ءَ بگش مارا بادشاهے پَکار اِنت اَلّم ءَ تو گِچین کنگ بئے وهدے که گَٹّ کُت به کش ئِے " شِیر ءَ روباه ءِ شَور زرت ءُ هَرئِے توار کت ءُ آئی ءِ گور ءَ وتی بُنسِی کَش اِت ءُ گْوشت ئِے :" ما پِت ءُ پیرک ءَ بادشاه بوتگ ایں " روباه ءَ گُشت :" ما هم پِت ءُ پیرک ءَ اِیشانی هزمت کار ءُ کاردار بوتگ اِیں " هر ءَ گُشت :"من ناوانندهے آں بلے مئے بُنسی پشت پاد ءِ سْرمبانی چِیر ءَ نبشتگ " شِیر ءَ گُشت :"کج انت اڑے ؟ من وانندهے آں " شت دانکه سرمبانی چیر ءِ نبشتگیں سِی بُن ءَ به وان ایت هَر ءَ لَگت پادکی یے جت ءُ شیر ءِ گردن پْرشت ءُ شیر مُرت ، ءُ روباه  انچو شُت اوتو که نه روئے ، هر ءَ توار پِر کت ءُ گوانک جت "پرچا تچگ ئے ؟" روباه ءَ گُشت: من روگاں وتی پِت ءِ کبر ءِ سر ءَ شگرے گراں ،شگر انت که نه اشت ئِے من وانندهے به باں اِے وانندهانی هال انت که هرانی لگتانی چیر ءَ اَنت "