او منی گھار وتی زیبائیں دل ءِ ھیال بہ بئے ، آ کہ ماں اِے رسانکی دنیا ءَ گوں تو مھر ءِ داوگرای ءَ کنت بس گوں یک بٹنے ءِ زور پر دیگ ءَ ترا چہ وتی زندمان ءَ ولگوج کنت ایشی ءَ بہ زان کسے کہ واکی ترا لوٹ اِیت روچے تئی کَت ءِ دروازگ ءَ جنت اِنت ۔